![\"\"](\"https:\/\/www.johannes316.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/04\/Thomese-Schaduwkind-687x1024.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nVooral zijn indringende novelle Schaduwkind<\/em> uit 2003 maakte diepe indruk op mij. Het gaat over zijn overleden dochtertje, amper de babyfase ontgroeid, weg van huis in de grauwe kamer van een ziekenhuis. In korte hoofdstukken met soms totaal weerloze zinnen en kreten voelde ik me een voyeur. De sterke zinnen en onontwijkbare beelden van het boek trokken me voort.<\/p>\n\n\n\n Een deel van mijn gesprek met Thom\u00e9se ging over het omgaan met herinneringen en rouw \u2013 voor zover daar toereikende woorden en manieren voor bestaan. Thom\u00e9se deelde een anekdote over mensen die hun jonge zoontje waren verloren. Ze hadden de kinderkamer helemaal intact gelaten, als een vitrine, een museumzaaltje. Allerlei voorwerpen in die kamer, waaronder het voetbalshirt dat achter het raam hing, verbleekten al jaren in het zonlicht.<\/p>\n\n\n\n Behalve aan te willen geven dat dit voor hem niet de manier was om zijn dochtertje in herinnering te houden, had Thom\u00e9se er geen kritiek op \u2013 en ik ook niet. Herinneren en rouwen, daar vorm en richting aan geven, verschilt per persoon. Hier zijn door de eeuwen heen tal van manieren voor bedacht.<\/p>\n\n\n\n Zelf kwam ik niet lang nadien in deze situatie terecht. Mijn moeder werd voor het eerst ziek in het najaar van 1995. Daarna nogmaals in januari 2012 en voor de derde keer, nu ongeneeslijk, op 3 juli 2013. Exact een jaar later, in de nacht van 3 op 4 juli 2014, overleed ze in haar slaap, weg van huis in de warme kamer van een hospice. Net als Thom\u00e9se dat in de rouw om zijn dochtertje ervoer, merkte ik dat er op een gegeven moment geen taal meer is.<\/p>\n\n\n\n Op die plekken heb ik vaak de onweerstaanbare neiging toch taal te willen zoeken, al is dat een omweg, of zelfs een omweg met een omweg. Al is het maar de zinloze constatering dat mijn moeder exact een jaar ongeneeslijk ziek is geweest. Al is het maar dat, jaren later, precies op haar zestigste verjaardag, bijna vijf jaar na haar overlijden. haar eerste kleinkind geboren werd – iets waar de mystiek van het geloof voor mij ging leven. (En ja, op het exacte moment van geboorte, om elf uur ‘s ochtends, ontving ik boven mijn kop koffie in een zonnig caf\u00e9 een verlaat verjaardagcadeau van een goede vriend, de dichtbundel \u2018Vruchtwatervuurlinie\u2019 van Roberta Petzoldt.)<\/p>\n\n\n\n Ik herinner me het overlijden van Thomas Blondeau, de getalenteerde en aimabele Vlaamse schrijver die slechts 35 jaar oud werd en drie gloedvolle adolescentenromans publiceerde. Op de dag van zijn dood verscheen in de NRC<\/em> een groot interview<\/a> met hem. Hij haalde schrijver Ronald Barthes aan die ooit een rouwdagboek bijhield.<\/p>\n\n\n\n Blondeau: \u2018Op een gegeven moment wordt Barthes vergeven van rouw omdat zijn moeder overlijdt. Dan zie je dat deze fantastisch slimme man, die zijn eigen cultuur kon openbreken en een rebel was op zijn manier, niet anders kan dan in clich\u00e9s praten over het enorme verdriet dat hem getroffen heeft. Dat vind ik absoluut troostend. Vanwege het simpele besef dat iemand tegen je zegt: je bent niet alleen, het is niet g\u00eanant.\u201d\u2019<\/p>\n\n\n\n Alles van waarde is weerloos. Alles \u2013 behalve taal, misschien, denk ik. Al is het maar die zin, die nog altijd niet bepaald weerloos is gebleken.<\/p>\n\n\n\n En toch hechtte ook ik waarde aan sommige spullen van mijn moeder. Nutteloze spullen, onbruikbare spullen. Ik nam bijvoorbeeld een horloge mee dat zij droeg toen ik nog een kleuter was, een Schwarz met felle rode, blauwe en groene kleuren. Ik zal het nooit dragen, maar toen ik het weer in mijn handen had, deed het me meteen terugdenken aan mijn gelukkige dagen als kind. En toch; enerzijds had ik dat horloge daar niet per se voor nodig, anderzijds werd het effect telkens kleiner naarmate ik vaker naar het horloge greep. De tijd had het uit de late jaren tachtig in de vroege eenentwintigste eeuw getild, uit het leven van een kleuter in het leven van een worstelende volwassene die maar geen vaste voet aan de grond leek te krijgen in het wereldse leven.<\/p>\n\n\n\n Was dat worstelen omdat ik, zoals het in de hedendaagse samenleving gaat, niet goed omging met hechting en onthechting, met ego en loslaten? En wil ik met die vraag pretenderen dat ik dat nu wel goed kan, nu ik het geloof heb gevonden?<\/p>\n\n\n\n Jezus zegt: \u201cWie de hand aan de ploeg slaat, maar omziet naar wat achter hem ligt, is ongeschikt voor het Rijk Gods.\u201d Het is een waarschuwende zin. In een (protestantse) vertaling las ik niet: \u2018omziet\u2019, maar: \u2018achterom blijft kijken\u2019. Dat klinkt iets milder. Maar de strekking is hetzelfde: met je doop is je nieuwe leven in Christus is begonnen, je oude leven ligt achter je. Omkijken, of blijven omkijken, maakt dat je niet vooruit kijkt. En je kunt de ploeg niet hanteren als je niet juist v\u00f3\u00f3ruit kijkt.<\/p>\n\n\n\n Jezus\u2019 opmerking heeft veel implicaties. Deze zin heeft ook betrekking op de zonde: zowel het doen van zonde als terugblikken op in het verleden begane zonde. Maar denk ook aan het blijven hangen in oude gevoelens, verwijten, aannames, halsstarrige opvattingen. En de waarschuwing geldt onverkort ook voor goede werken. Hechten aan je daden en gedrag in het verleden betekent dat je je ego daarmee verbindt. En dat dien je juist los te laten, wil je deel kunnen worden van het Rijk Gods. Hoogmoedigheid staat dat in de weg.<\/p>\n\n\n\n Natuurlijk, het is makkelijk praten met een leven vol privileges, wanneer dat leven niet getekend wordt door racisme, discriminatie, seksisme, onderdrukking, uitbuiting, oorlog, honger, armoede, ziekte en andere ellende, wanneer je nu niet kunt zijn wie je bent vanwege generaties of zelfs eeuwen van mishandeling van je voorouders, omdat je een ziekte hebt of vanwege een andere reden.<\/p>\n\n\n\n Toch wil Jezus iedereen ook dan uitnodigen om te kijken naar wat er aan de horizon ligt: het Rijk Gods, waar je een relatie in gebed en in liefde met God opbouwt en alles wat je daar als gelovige, als geliefd kind van God, in Zijn naam mag doen. Het vraagt dingen die we als mens soms heel moeilijk vinden: dingen loslaten die voor onze identiteit, onze herinnering, de band met onze naasten zo belangrijk en waardevol zijn. Zo moeilijk als het kan zijn om je vijanden niet alleen te vergeven, zoals Jezus ons in de Bergrede vraagt, maar ook om je vijanden eten en drinken te geven als ze honger en dorst hebben (Spreuken 25:21), zo moeilijk kan het ook zijn om die persoonlijke dingen achter je te laten als je op weg wilt naar het Rijk Gods.<\/p>\n\n\n\n Dit is niet te letterlijk bedoeld. Het is een proces, zoals heel veel dingen in het geloof een proces zijn: de Veertigdagentijd, de Adventstijd \u2013 geloven z\u00e9lf is een levenslang proces. Het vraagt om geduld, gebed, toewijding, rust en aandacht. Dat geldt ook voor het onthechten van aardse dingen, materieel bezit, gevoelens, zonden en \u201cankers\u201d die in het verleden vasthangen.<\/p>\n\n\n\n God is met ons. Hij helpt ons om die moeilijkheden te overkomen. “Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn; geen rouw, geen geween, geen smart zal er zijn, want al het oude is voorbij.” Hij maakt alles nieuw. (Openbaringen 21:4-5)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lezen wij het evangelie van Lucas: ONTHECHTING 57 Terwijl zij onderweg waren, zei iemand tot Hem: ‘Ik zal U volgen, waar Gij ook heen gaat.’58 Jezus sprak tot hem: ‘De vossen hebben holen en de vogels hun nesten, maar de Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten.’59 Tot een ander sprak… Continue reading Onthechting<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-191","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","entry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/191","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=191"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/191\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":201,"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/191\/revisions\/201"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=191"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=191"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannes316.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=191"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n\n\n\n